Part of Speech คืออะไร มีอะไรบ้าง? สรุปครบ 9 ชนิด พร้อม Mind Map ตัวอย่างประโยค และแบบฝึกหัด

II. Part of Speech มีอะไรบ้าง? สรุปครบ 9 ชนิดพร้อมตารางเปรียบเทียบ

Part of speech ในภาษาอังกฤษมี 8 ชนิดหลักตามไวยากรณ์ดั้งเดิม และ 9 ชนิดตามไวยากรณ์สมัยใหม่ที่เพิ่ม Determiner เป็นชนิดที่ 9 ทั้งสองระบบใช้ได้ ขึ้นอยู่กับตำราที่อ้างอิง

ตารางด้านล่างสรุปครบทั้ง 9 ชนิด พร้อมตัวย่อที่ใช้ในพจนานุกรม Merriam-Webster และ Oxford หน้าที่หลัก และตัวอย่างคำ 3 คำที่พบบ่อย

III. 9 ชนิด Part of Speech อย่างละเอียด พร้อมตัวอย่างประโยค

1. Noun (คำนาม)

Noun คือคำที่ใช้เรียกชื่อคน สัตว์ สิ่งของ สถานที่ หรือแนวคิด - เป็น part of speech ที่ปรากฏในทุกประโยคในฐานะประธาน กรรม หรือส่วนเติมเต็ม

Noun แบ่งออกเป็น 4 ประเภทหลักที่ควรแยกให้ออก:

• Common Noun (คำนามสามัญ) - เรียกชื่อทั่วไป ไม่เจาะจง: dog, city, book, teacher

• Proper Noun (คำนามเฉพาะ) - ชื่อเฉพาะ ขึ้นต้นด้วยตัวพิมพ์ใหญ่: Bangkok, Apple, Sarah

• Abstract Noun (คำนามนามธรรม) - สิ่งที่จับต้องไม่ได้: freedom, happiness, knowledge

• Collective Noun (คำนามรวมหมู่) - เรียกกลุ่ม: team, flock, family

ตัวอย่างประโยค:

1. "The dog ran across the park." → the dog ทำหน้าที่เป็น Subject (Common Noun)

2. "Bangkok is the capital of Thailand." → Bangkok และ Thailand เป็น Proper Noun

คุณอาจมองข้ามตรงนี้: Abstract Noun อย่าง "happiness" หรือ "honesty" เป็น Noun เต็มตัว แม้จับต้องไม่ได้ก็ใช้เป็นประธานของประโยคได้ - "Honesty is the best policy."

บทความแนะนำอ่านเพิ่มเติม:

• Common Noun กับ Proper Noun การใช้และตัวอย่างที่ควรรู้

2. Pronoun (คำสรรพนาม)

Pronoun คือคำที่ใช้แทน Noun เพื่อหลีกเลี่ยงการพูดซ้ำ ทำให้ประโยคไหลลื่นและไม่ยืดยาว

ประเภทที่ใช้บ่อยที่สุด 3 ประเภท:

• Personal Pronoun- แทนคนหรือสิ่งของในฐานะประธานหรือกรรม: I, you, he, she, it, we, they

• Possessive Pronoun - แสดงความเป็นเจ้าของ: mine, yours, his, hers, ours, theirs

• Reflexive Pronoun - สะท้อนกลับไปที่ประธาน: myself, yourself, himself, herself

ตัวอย่างประโยค:

1. "Maria lost her keys, so she had to call a locksmith." → her = Possessive Determiner; she = Personal Pronoun (แทน Maria)

2. "They built themselves a house." → They = Personal; themselves = Reflexive (สะท้อนกลับไปที่ They)

ระวัง: คำว่า "her", "his", "my" เมื่อตามด้วย Noun (her keys, my car) จะเป็น Possessive Determiner ไม่ใช่ Possessive Pronoun - Possessive Pronoun ใช้ยืนเดี่ยวเช่น "This book is mine"

3. Verb (คำกริยา)

Verb คือคำที่แสดงการกระทำ ภาวะ หรือสภาพของประธาน เป็นหัวใจของทุกประโยค - ไม่มี Verb ก็ไม่เป็นประโยคสมบูรณ์

Verb แบ่งออกเป็น 3 ประเภทที่ต้องแยกให้ออก:

• Action Verb - แสดงการกระทำ: run, eat, write, jump

• Linking Verb - เชื่อมประธานกับคำที่บรรยายประธาน: be (is, are, was), seem, become, look, smell, taste

• Auxiliary Verb (คำช่วย) - ช่วยกริยาหลัก: have, will, can, should, do

ตัวอย่างประโยค:

1. "She runs 5 kilometers every morning." → runs = Action Verb (การกระทำ)

2. "The soup smells delicious." → smells = Linking Verb (ไม่ใช่การกระทำ แต่บอกสภาพของ soup)

Common Mistake ที่พบบ่อย: หลายคนคิดว่า smell, taste, look, feel เป็น Action Verb เสมอ แต่เมื่อตามด้วยคำขยายประธาน คำเหล่านี้เป็น Linking Verb - และคำที่ตามมาต้องเป็น Adjective ไม่ใช่ Adverb เช่น "The soup smells good" (✅) ไม่ใช่ "smells well" (❌)

4. Adjective (คำคุณศัพท์)

Adjective คือคำที่ขยาย Noun หรือ Pronoun เพื่อบอกลักษณะ ขนาด สี จำนวน หรือคุณสมบัติ - ทำให้ Noun ชัดเจนขึ้นว่าเป็น "อะไรแบบไหน"

Adjective วางได้ 2 ตำแหน่งหลัก:

• Attributive (ก่อน Noun) - a tall building, a red car

• Predicative (หลัง Linking Verb) - The building is tall. The car looks red.

ตัวอย่างประโยค:

1. "She bought a beautiful, red dress." → beautiful, red = Attributive Adjective (วางก่อน dress)

2. "The coffee is hot." → hot = Predicative Adjective (วางหลัง Linking Verb is)

ลำดับ Adjective หลายคำต่อกันมีกฎ - opinion → size → age → shape → color → origin (เช่น "a lovely small old round red Italian car") แต่ในระดับเริ่มต้น 2-3 คำต่อกันคั่นด้วย comma ใช้ได้

5. Adverb (คำกริยาวิเศษณ์)

Adverb คือคำที่ขยาย Verb, Adjective หรือ Adverb อื่น หรือขยายทั้งประโยค - บอก "อย่างไร เมื่อไร ที่ไหน มากแค่ไหน"

แบ่งตามความหมายเป็น 4 ประเภทที่พบบ่อย:

• Adverb of Manner (วิธีการ) - quickly, carefully, well, badly

• Adverb of Time (เวลา) - yesterday, soon, now, already

• Adverb of Place (สถานที่) - here, there, abroad, everywhere

• Adverb of Degree (ระดับ) - very, quite, extremely, almost, too

ตัวอย่างประโยค:

1. "She speaks English fluently." → fluently = Adverb of Manner (ขยาย Verb speaks)

2. "The movie was extremely long." → extremely = Adverb of Degree (ขยาย Adjective long)

ข้อสังเกตที่ช่วยจำ: Adverb ส่วนใหญ่ลงท้ายด้วย -ly (quickly, carefully, fluently) แต่ไม่ใช่ทั้งหมด - well, fast, hard, soon, here, there ก็เป็น Adverb เช่นกัน เรียกว่า "flat adverb" - รายละเอียดอยู่ในหัวข้อ VI

6. Preposition (คำบุพบท)

Preposition คือคำที่แสดงความสัมพันธ์ระหว่าง Noun หรือ Pronoun กับคำอื่นในประโยค มักวางหน้า Noun เสมอ (จึงเรียกว่า pre-position)

แบ่งออกเป็น 3 กลุ่มหลักตามความหมาย:

• Preposition of Time (เวลา) - at, on, in, before, after, during, since

• Preposition of Place (สถานที่) - at, on, in, under, beside, between, behind

• Preposition of Direction (ทิศทาง) - to, from, into, through, across, towards

ข้อสังเกตสำคัญ: at, on, in ใช้ได้ทั้งเวลาและสถานที่ - แยกตามบริบทเท่านั้น

ตัวอย่างประโยค:

1. "The meeting is at 9 a.m. on Monday." → at = Preposition of Time (เวลาแน่นอน); on = Preposition of Time (วัน)

2. "She put the book on the table beside the lamp." → on = Preposition of Place; beside = Preposition of Place

คุณที่เป็นผู้เรียนไทยมักสับสนตรงนี้: ใช้ at/on/in สลับกันในเรื่องเวลา - กฎง่ายๆ คือ "at + เวลาเฉพาะ" (at 9 a.m.), "on + วัน/วันที่" (on Monday, on July 4), "in + เดือน/ปี/ช่วงเวลา" (in May, in 2026, in the morning)

7. Conjunction (คำสันธาน)

Conjunction คือคำที่ใช้เชื่อมคำ วลี หรือประโยคเข้าด้วยกัน ทำให้ประโยคซับซ้อนขึ้นและสื่อความสัมพันธ์ระหว่างความคิด

แบ่งเป็น 3 ประเภท:

• Coordinating Conjunction - เชื่อมสิ่งที่เท่ากัน (วลีกับวลี ประโยคกับประโยค) จำง่ายด้วย FANBOYS: For, And, Nor, But, Or, Yet, So

• Subordinating Conjunction - เชื่อมประโยคหลักกับประโยครอง: because, although, if, when, while, since, unless

• Correlative Conjunction - ใช้คู่: either…or, neither…nor, both…and, not only…but also

ตัวอย่างประโยค:

1. "I wanted to sleep, but I had to study." → but = Coordinating Conjunction (เชื่อม 2 main clauses)

2. "Although it was raining, she went for a run." → Although = Subordinating Conjunction (นำหน้า dependent clause)

FANBOYS เป็น mnemonic ที่ใช้สอบ TOEIC ได้ตรงๆ - เมื่อเห็น comma + Coordinating Conjunction เชื่อม 2 ประโยคจะรู้ทันทีว่าเป็นโครงสร้าง compound sentence

8. Interjection (คำอุทาน)

Interjection คือคำหรือวลีที่แสดงอารมณ์หรือปฏิกิริยาทันที เช่น ความประหลาดใจ ความเจ็บปวด ความดีใจ ความผิดหวัง ลักษณะเด่นคือ ไม่มีความสัมพันธ์ทาง grammar กับส่วนอื่นของประโยค - ตัดออกประโยคก็ยังสมบูรณ์

มักตามด้วยเครื่องหมาย ! หรือ , และพบบ่อยในภาษาพูดและบทสนทนา

ตัวอย่างคำที่พบบ่อย: Oh! / Wow! / Oops! / Hey! / Well / Ouch! / Hurray! / Alas / Hmm

ตัวอย่างประโยค:

1. "Wow! That was an incredible performance." → Wow = Interjection (ความตื่นเต้น)

2. "Oops, I accidentally sent the wrong email." → Oops = Interjection (ความผิดพลาด)

ทั้ง 8 ชนิดนี้เป็นที่รู้จักกันดีในไวยากรณ์ดั้งเดิม แต่ยังมีชนิดที่ 9 ที่คุณอาจรู้จักผ่านๆ แต่ไม่เคยศึกษาแยกต่างหาก - Determiner ซึ่งเป็นต้นเหตุของความสับสน "a, the, my, this เป็น Adjective หรือเปล่า?"

9. Determiner คืออะไร? ชนิดที่ 9 ที่มักถูกสับสนกับ Adjective

Determiner (คำนำหน้านาม) คือคำที่มาก่อน Noun เพื่อ "กำหนด" ว่า Noun นั้นเจาะจง ไม่เจาะจง หรือมีจำนวนเท่าใด - เช่น a, an, the, this, that, my, some, every ความต่างที่สำคัญที่สุดจาก Adjective คือ Determiner กำหนด Noun (ว่า Noun นั้นคือตัวไหน) ส่วน Adjective บรรยาย Noun (ว่า Noun นั้นเป็นอย่างไร)

Determiner แบ่งออกเป็น 4 กลุ่มหลัก:

• Articles - a, an, the

• Demonstrative Determiners - this, that, these, those

• Possessive Determiners - my, your, his, her, its, our, their

• Quantifiers - some, any, every, all, each, many, few, several

Cambridge Grammar of English (Carter & McCarthy, 2006) กำหนดให้ Determiner เป็น word class แยกจาก Adjective อย่างชัดเจน โดยระบุว่า "Determiners precede adjectives in the noun phrase" - แสดงถึงลำดับที่ตายตัว: Determiner → Adjective → Noun เช่น "my beautiful garden" ไม่ใช่ "beautiful my garden"

ตารางด้านล่างเปรียบเทียบ Determiner กับ Adjective ใน 3 มิติที่ใช้แยกได้ทันที:

a an the เป็น part of speech อะไร adjective หรือ determiner? เป็น Determiner กลุ่ม Article ไม่ใช่ Adjective - เพราะ a/an/the ไม่ได้บรรยายลักษณะของ Noun แต่กำหนดว่า Noun นั้นเจาะจงหรือไม่เจาะจง (a/an = ไม่เจาะจง, the = เจาะจง)

วิธีแยก Determiner กับ Adjective ด้วย "very test": ลองเติม "very" นำหน้าคำที่สงสัย ถ้าได้ความหมาย = Adjective ถ้าไม่ได้ = Determiner

• "very beautiful" ✅ → beautiful = Adjective

• "very the" ❌ → the = Determiner

• "very happy" ✅ → happy = Adjective

• "very my" ❌ → my = Determiner (Possessive)

• "very some" ❌ → some = Determiner (Quantifier)

นี่คือสาเหตุที่ตำราบางเล่มนับ part of speech เป็น 8 ชนิด (รวม Determiner เข้าไปใน Adjective) ส่วนตำราสมัยใหม่นับ 9 ชนิด (แยก Determiner ออกมา) - ทั้งสองวิธีถูกต้องในบริบทของตัวเอง แต่การแยก Determiner ออกมาจะอธิบายโครงสร้าง noun phrase ได้แม่นยำกว่า

นอกจาก Determiner แล้ว ยังมีอีกปรากฏการณ์หนึ่งที่ทำให้คุณอาจสับสนซ้ำ - คำเดียวกันสามารถเป็นได้หลาย part of speech ขึ้นอยู่กับประโยค

IV. คำที่สลับ Part of Speech ได้ตามบริบทประโยค

Part of speech ไม่ได้ติดอยู่กับรูปร่างของคำ แต่ถูกกำหนดโดย หน้าที่ที่คำนั้นทำในประโยคนั้น คำเดียวกันจึงเป็นได้หลาย part of speech ขึ้นอยู่กับตำแหน่งและงานที่ทำ ตัวอย่างคำว่า "fast" เป็น Adjective ใน "a fast car" (ขยาย Noun car) แต่เป็น Adverb ใน "She runs fast" (ขยาย Verb runs) - ตัวสะกดเหมือนกันทุกตัวอักษร แต่ทำงานคนละแบบ

ตารางด้านล่างแสดง 6 คำที่พบบ่อยและสลับ part of speech ได้ พร้อมตัวอย่างประโยคที่แสดงความต่าง:

วิธีระบุ part of speech ของคำที่สลับได้ ใช้ 3 ขั้นตอนนี้:

1. ดูตำแหน่ง - คำนี้อยู่ตรงไหนในประโยค? อยู่ก่อน Noun (อาจเป็น Adj/Det), อยู่หลัง Verb (อาจเป็น Adv/Noun-object), อยู่หลัง Linking Verb (อาจเป็น Adj predicative)

2. ดูหน้าที่ - คำนี้กำลังขยายอะไร แสดงการกระทำอะไร หรือเชื่อมอะไร? "fast" ใน "a fast car" ขยาย car (Noun) → Adjective; "fast" ใน "runs fast" ขยาย runs (Verb) → Adverb

3. ดูคำข้างเคียง - มี Linking Verb อยู่ก่อนหน้าไหม? มี Noun ตามหลังไหม? คำข้างเคียงช่วยยืนยันบทบาท

ตอนนี้คุณเข้าใจทุกชนิดและรู้ว่าคำเดียวกันสลับ part of speech ได้แล้ว แต่ยังมีจุดสับสนที่ใหญ่ที่สุดในหมู่ผู้เรียนไทย - คู่ที่ทำคะแนน TOEIC Part 5 หายไปบ่อยที่สุด: Adjective กับ Adverb

V. Adjective กับ Adverb ต่างกันอย่างไร? วิธีแยกให้ถูกทุกครั้ง

Adjective ขยาย Noun หรือ Pronoun เพื่อบรรยายลักษณะ (a beautiful song) ส่วน Adverb ขยาย Verb, Adjective หรือ Adverb อื่น (She sings beautifully) วิธีแยกที่เร็วและแม่นที่สุดคือถามคำถามเดียว: "คำนี้ขยายอะไร?" - ถ้าขยาย Noun = Adjective, ถ้าขยาย Verb/Adjective/Adverb = Adverb

ตารางความต่างหลักระหว่าง Adjective กับ Adverb:

คู่คำที่สับสนบ่อยที่สุด

จุดสำคัญที่ต้องจำ: คำที่ลงท้ายด้วย -ly ไม่ได้เป็น Adverb เสมอ - friendly, lovely, lonely, lively เป็น Adjective ทั้งหมด (ขยาย Noun: "a friendly dog") และ Adverb บางคำไม่ลงท้ายด้วย -ly - fast, hard, late, high, well เรียกว่า flat adverb

VI. แบบฝึกหัดแยก Part of Speech  พร้อมเฉลย

1. แบบฝึกหัดที่ 1 - ระบุชนิดของคำ: คำที่พิมพ์ตัวหนาในแต่ละประโยคเป็น Part of Speech ชนิดใด?